Það að halda út riti eins og sjónarmiðum er mikið verk ef vel á að vera staði að því. Til þess að geta verið lifandi rit þarf helst að vera í hringamiðju þess sem er að gerast í Íslenskri ljósmyndun.

Undanfarið eitt og hálft ár hef ég verið staðsettur við vinnu í Noregi og átti ekki von á öðru en að ég kæmi heim að því verki loknu sem ég hef unnið að. Nú hef ég hinsvegar tekið ákvörðun um að svo verður ekki.

Sá hrærigrautur sem er í Íslensku atvinnulífi er síst til þess fallin að mér hugnist það að koma heim þrátt fyrir að fréttir berist af því að verkefnastaða á auglýsingamarkaði sé með ágætum og bæti í.

Sú staðreynd að ekki hefur enn verið tekin ákvörðun um að opna eða loka alveg fyrir aðkomu ófaglærðra að ljósmyndun bætir ekki um skák. Það er nánast vonlaust að ætla sér að stofna fyrirtæki í ljósmyndarekstri í dag því ekki er hægt að gera nein framtíðarplön af viti.

Meðan ekki er vitað hvort inn á markað flæða tugir ófaglærðra sem allt þykjast geta en ekkert kunna er með öllu ófært að stofna til langtíma skuldbreytinga. Það er staðreynd að þegar markaður opnast (ekki ef) þá mun það hafa mikil áhrif á markaðinn og þeir sem allt þykjast kunna munu fljótlega fara þá leið að setja niður verð í þeim tilgangi að fá einvher verkefni.

Ef þörf er á einhverju þá er það þörfin á því að leiðrétta það verð sem ljósmyndarar fá fyrir vinnu sína. meðal ljósmyndari í dag hefur ekki tök á því að rukka fyrir vinnu sína viðlíka og verkfræðingur, nokkuð sem hann þó ætti að gera. Ljósmyndarar eru nefnilega sérfræðingar sem hafa sérkunnáttu sem aðrir ekki hafa. Þeir sem bestir eru hafa einnig langtíma reynslu sem skiftir miklu máli því það er vitað að þú verður ekki góður í ástundun neins fyrr en eftir að hafa sinnt ástundun í amk 10.000 klst.

í Noregi þar sem ég er núna eru menn á síðustu metrunum í að jafna út það sjokk sem kom þegar hér opnaðist allt. Gæði eru farin að tala meira máli en áður og þeir ódýru eru smátt og smátt að falla af markaði eða þá þeir taka mola sem ekki skifta máli.

Hér í Noregi get ég gert markaðsáætlun. ég get kortlagt hverjir eru á þeim markaði sem ég vill vera á . Hvaða markaðssvæði ég á möguleika á að vinna og hvernig ég get staðið að því. ég get kortlagt kostnað við markaðssetningu og rekstur og vitað að breytingar eru inna svo lítilla marka að aðeins stórslys hjá mér sjálfum getur skaðað þá greiningu ef rétt er gerð.

Það kostar tíma og vinnu að búa til sambönd, en á slíku byggjast jú flest öll viðskipti og þrátt fyrir að ég sennilega hefði fleyri sambönd á Íslandi þrátt fyrir að hafa ekki starfað þar um hríð, þá lýst mér betur á það að ná samböndum í Noregi (eða annarstaðar í Evrópu) en heima.

Hvað þetta hefur með sjónarhorn að gera er nokkuð ljóst. Sú ákvörðun að koma ekki heim þýðir í raun og veru að ég er hættur öllum afskiptum af ljósmyndun á Íslandi og að ferli mínum sem ljósmyndara þar er lokið. Það þýðir í raun að ég verð að setja spurningarmerki við sjónarmið og hví í ósköpunum ég ætti að vera að eyða tíma í að rita þar, sérstaklega í ljósi þess að fjárhagsávinningur er enginn og fjarlægðin of mikil til að geta gert sjónarmið út á slíkan hátt sem í upphafi var hugsað.

Ég mun því á næstu vikum íhuga alvarlega hvert framhald þessa vefsvæðis verður. Ég mun á meðan hinsvegar halda áfram að setja inn þá dagskrárliði sem eru á döfinni, en greinar um vinnslu og ekki síst um réttindi, skyldur og hvernig skuli haga viðskiptum með samningagerð og fleiru munu því bíða enn um sinn.

Það er mikið um að vera í íslenskri ljósmyndun í dag. Sérstaklega á listasviðinu og þar stöndum við framar en við trúum. Mikil gróska er í áhugaljósmyndun sem líkt og á þeim tíma er ég var að byrja mun geta af sér góða fagmenn í framtíðinni. Hver framtíð ljósmyndunar bæði heima og erlendis verður er hinsvegar með öllu áoljóst og ekki fjarri því að sá mikli áhugi sem nú er víða um heim muni dofna og hreifimyndir taka völdin. Sú þróun hefur þegar hafið göngu sína og fleiri og fleiri ljósmyndarar, jafnvel heimsþekktir færa sig smátt og smátt yfir í hreifimyndaformið. Lófatölfur, snjallsímar og hraðara net hefur hér mikið að segja um þetta. Mín trú er að portretmynd framtíðar verði hreifimynd en ekki kyrrmynd, þar sem leikur að ljósi og myndvinklum mun spila enn stærri rullu en nú.

Ljóst er að spennandi tímar myndmáls eru frammundan. filman hefur ekki enn liðið undir lok og ef eitthvað er þá er hún að styrkjast. Listræna ljósmyndun er að breytast á sama hátt og auglýsinga og iðnaðarljósmyndun. Það sem ég hófst handa við að gera fyrir 15 árum með myndblöndun í tölv er fyrst núna að verð að staðli og vart sú auglýsingamynd sem ekki er svo gerð. Þá hefur myndblöndun einnig öðlast frekari viðurkenning og miklar vinsældir nú um stund og þegar mesta nýbrumið af áhrifum surrelistana hefur fjarað út skapast eitthvða nýtt. Ljósmyndin með aðstoð tölvu segir nú en ríkari sögu en fyrr. á sama tíma og það gerist styrkist einnig concept ljósmyndun sem inniheldur minimaliska myndvinnslu eða gamaldags að hætti filmu ljósmyndara.

Það er því allt að gerast og spennandi tímar. Ég mun hinsvegar njóta þeirra annarstaðar en á íslandi og sennilega aðrir sjá um að fræða lesendur um það sem er og var.

Baráttu fyrir réttindum verði þið að há sjálf, hún er ekki búin, hún er rétt að byrja.

Lifið heil.